zondag 16 oktober 2011

Dááág Griekenland

Zondag 16 oktober
Ontwaken in Valimitika
KM 51255

Dit is het zesde jaar dat we via Valimitika afscheid nemen van Griekenland. De laatste vijf dagen van onze vakantie besteden we aan de terugreis. Die begint dus een dag eerder dan gepland vanwege de National Seamens Strike.

Het is Hollands herfstweer. De buitenthermometer ...
geeft een graad of 15 aan en het waait poephard. Dat belooft wat voor de overtocht. Het ontbijt doen we ook op zijn Hollands, met gekookte eitjes, jus d’orange en warme broodjes. We twijfelen nog even of we de verwarming aan zullen maken maar dat vinden we toch net een beetje tè Hollands.

Rond 13:00 uur starten we en rijden we 50 meter naar vlakbij de ingang van de gesloten taverne. Daar ergens achter het muurtje van het parkje steekt al jaren hetzelfde stuk waterleiding met kraan uit de grond als zes jaar geleden. Het lijkt wel of ze het park om die pijp heen hebben gebouwd als ware het een overblijfsel van een badhuis van Alexander de Grote. Gelukkig komt er nog steeds water uit dat ding. Helaas is onze slang van 10 meter net iets te kort en moet ik acht keer met de gieter van 10 liter heen en weer lopen. Dan legen we de toiletcassette nog bij het buitentoilet van de taverne en kunnen we op pad naar de haven van Patras.

Vlak voor Patras laten we de dieseltank vol gooien voor € 1,47 per liter. Dan kunnen we straks van de boot af weer zo’n 700 kilometer vooruit.
In Patras aangekomen blijkt de haven een andere plek te hebben gekregen naar ongeveer vier kilometer verderop. Port South.
Een stuk toegankelijker en overzichtelijker is het allemaal. Ons valt ook op dat er hier in tegenstelling tot andere jaren erg weinig illegalen en of vluchtelingen rondhangen. De nieuwe haven is ook erg goed afgeschermd. We zien veel politie, veel muren en heel veel prikkeldraad.
Nadat we onze tickets hebben omgeboekt kunnen we door een van de autopoorten naar de kade. Maar niet voordat een politieman onze camper heeft doorzocht. Hij wil zelfs dat we het buitenluikje van onze toiletcassette (ongeveer 30x30 cm) openen om te zien of daar niet een vluchteling in past. Onder de camper blijkt uit het onderzoek ook niemand te hangen dus mogen we verder. Druk is het niet met campers maar we zijn dan ook goed laat in het seizoen.

Ongeveer half vier vaart onze Superfast VI de haven binnen en spuwt eerst alle auto’s van afkomst Ancona en Igoumenitsa uit. Om 16:00 uur mogen wij aan boord. Wij krijgen bijna hetzelfde plekje als op de heenreis, achter op het open dek. Heerlijk, lekker in de buitenlucht en niet bedompt ergens binnenin zoals bij Minoan Lines.
Er worden meer auto’s in de boot gestouwd dan we gewend zijn. Waarschijnlijk daarom vertrekken we met drie kwartier vertraging, om 17:45 uur. We babbelen op het dek wat met onze achterburen, maar als het gaat regenen gaan we naar binnen.
Monique doucht in de camper en ik ga de douche van het schip eens proberen. Positief is de temperatuur van het water. En als je met de ogen dicht doucht merk je niet veel van de viezigheid. Maar met de ogen dicht op een behoorlijk dansend schip douchen valt niet mee, dus komt het op mijn zeemansbenen aan om niet tegen de drie ooit witte tegelwanden aan te vallen, met het risico te blijven plakken, en dan ook nog het douchegordijn te ontwijken wat als een grote gore vliegenkleefstrip met elke duik van het schip op me af komt.

Het lukt wonderwel en soppend in mijn crocs loop ik weer terug naar de camper.
Voor het eerst deze vakantie leggen we een kaartje. Jokeren, dat is wel heel lang geleden. Ik weet nog dat we vroeger thuis om centen jokerden. Dan mocht ik als klein jongetje ook wel eens mee doen met mijn moeder en mijn grote zussen. Volgens mij hebben ze me nooit laten winnen en heb ik daaraan een grote hekel aan jokeren over gehouden.
Met lichte tegenzin van mijn kant spelen we het spelletje. Monique komt met allerlei spelregels waar ik nog nooit van gehoord heb. Uiteraard werken ze allemaal in mijn nadeel en kom ik aan het eind van de avond enkele honderden punten te kort.

Om 23:00 varen we de haven van Igoumenitsa binnen. Het oponthoud duurt langer dan normaal. Het schip wordt echt helemaal volgestouwd. Zelfs op de interne hefbrug komen auto’s te staan. De drukte komt waarschijnlijk vanwege de aanstaande staking.
Veel later dan normaal vaart de boot af richting Ancona.
Het waait hard en lopen valt niet mee. Soms vallen we in de camper tegen de kastjes aan. We gaan maar heel snel in bed liggen en overwegen nog om een paar spanbanden om ons en het bed heen te trekken.
Uiteindelijk kiezen we toch voor de optie om elkaar heel erg goed vast te houden.

Overnachting op de ferry ergens tussen Patras en Ancona
KM 51255


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen