maandag 17 oktober 2011

op zee

Maandag 17 oktober
Ontwaken ergens op de Adriatische Zee
KM 51255

De zon staat gelijk met ons op. Als we wakker worden en naar buiten gaan zien we hem heel even als een tennisbal op de nu rustige zee liggen. Het weer tijdens de afgelopen nacht was een stuk minder rustig dan nu merkten we als we soms wakker werden.
Er staat nog wel een ...
forse tegenwind, waarschijnlijk de reden van de tragere snelheid dan we gewend zijn van deze schepen.
Ook tijdens de overtocht laten we ons programma MS Autoroute op ons netbook draaien. De GPS muis schrijft al vanaf het begin van onze vakantie de gevolgde route weg op dat programma. Zo kunnen we nu o.a. zien dat de boot met een snelheid van ongeveer 43 km per uur vaart, terwijl we vorige overtochten met een snelheid van plusminus 50 km per uur voeren.
Om 08:30 uur varen we ter hoogte van Montenegro, zeventig kilometer van de kustlijn verwijderd.

Aan het einde van de middag kunnen we pas de boot af, dus we hebben een luie dag in het verschiet. Een luie dag begint met een goed ontbijt dus bakken we wat broodjes af en nemen alle tijd om ze op te eten. We lezen en aipetten wat en lopen af en toe ons achterdek op. En zo hangen al onze medecamperaars maar wat rond.
Rond het middaguur maken we een uitstapje naar de negende en tiende verdieping van het schip. Het restaurant is geopend en goed bezet. Met een snelle blik op de tafeltjes van de etende gasten constateren we dat frietjes en hamburger waarschijnlijk verplicht zijn.
Hhhmm, ruikt tóch wel lekker om twaalf uur.

Onze tocht op het bovenste dek eindigt achteraan precies in het midden op een paar plastic stoeltjes. Verlicht en verwarmd door een heerlijke najaarszon kijken we naar het grote brede witte schuimspoor dat het schip achterlaat. Aan het einde ervan ligt dat mooie Griekenland waar we de laatste vier weken weer veel hebben gezien en meegemaakt.
We zijn niet de enigen hier op het achterdek. Maar iedereen zit maar wat voor zich uit of naar hun eigen herinneringen te staren, en heeft zo zijn/haar eigen mijmeringen en bezinningen.


Na een half uurtje gemijmerd te hebben keren we terug naar dek vijf, waar alle campers staan. Als we aan de koffie zitten horen we de omroepster in vier talen (waarvan twee voor ons verstaanbaar) vertellen, dat de reis langer duurt vanwege het slechte weer en het lange oponthoud in Igoumenitsa. De aankomsttijd in Ancona zal nu rond 18:00 uur liggen in plaats van de geplande 16:00 uur.
Dat betekent voor ons dat we straks meteen maar op zoek gaan naar een overnachtingsplaats terwijl we eigenlijk gedacht hadden om nog enkele uren te rijden.

Rond zes uur maken we de camper en onszelf klaar voor de aankomst in Ancona. Veel werk is dat niet. We rollen onze stroomkabel op, doen een klein afwasje en sluiten de deuren, ramen en dakluiken. In een praatje met onze Nederlandse achterburen tippen ze ons een camperplek in Mondavio, ongeveer een uurtje rijden.
We zoeken het op in de navigatie en geven dat in als bestemming.
18:30 is de boot aangemeerd. En dan begint het feest……
We hadden natuurlijk allang in de gaten dat de boot ramvol zit, en dat we compleet ingebouwd zijn door trucks die er eerst af moeten.
Zo’n groot schip als dit lijkt wel wat op een flat met tien verdiepingen. Enkele etages ervan zijn bestemd als parkeerdek. In dit geval is ‘dek’ letterlijk dus.

Er is een zeer steile hefbare oprit naar het bovenste parkeerdek waar wij en de meeste trucks staan. Het dek is zo breed dat een truck met oplegger er met gemak kan keren. Als het niet vol staat….
Tijdens het varen is de oprit omhoog, en kunnen er op het dek eronder nog auto’s geparkeerd worden. Nu gaat de brug met veel alarmgerinkel en –geknipper weer naar beneden.
De boot is zo vol dat de trucks die er als laatste zijn opgereden in Igoumenitsa nu niet kunnen keren en achteruit de oprit (nu afrit) af moeten.
Dat ding is ongeveer zestig meter lang en misschien hooguit 50 centimeter breder dan de truck zelf. Nou kunnen truckers aardig sturen, maar deze situatie blijkt toch niet voor allen even eenvoudig.
Wie wel eens op de verlichting van vrachtwagens heeft gelet weet dat zij op de ‘hoeken’ van de combinatie contourverlichting hebben. Lampjes op rubber stokjes zeg maar. Deze voelsprieten steken een klein stukje buiten de auto en oplegger.
Achteruitrijdend met de voelsprieten aan weerszijden nu voorop gaat het in een slakkengang naar beneden. En het is maar goed dat de sprieten flexibel zijn want er wordt regelmatig getoucheerd.
Behalve op de spiegels en de voelsprieten rijden de chauffeurs vooral op de aanwijzingen van één van de bootmedewerkers, die schuin voor de cabine meeloopt. Hij loodst met aanwijzingen als ‘left’ , ‘right’, ‘straight’ en ‘stop’ de chauffeurs met hun trucks de hefbrug af.  En hoewel de beste stuurlui aan wal staan moet deze man zelf toch een goede truckchauffeur zijn (geweest?), want hij weet exact hoe de trucks zullen reageren.
En als af en toe een truck blijft steken is dat omdat de aanwijzingen niet goed worden opgevolgd door de chauffeur(s).

Er staan nog veel meer goede stuurlui hier aan boord in de vorm van alle camperaars die boven aan de hefbrug het gemanoeuvreer gadeslaan en digitaal vastleggen.
Nadat een stuk of tien trucks veilig aan wal staan is er voldoende ruimte voor de andere trucks aan boord om te draaien en gewoon rechtuit het schip te verlaten.
Dan zijn wij plots aan de beurt. Om 19:30, dus een uur na aankomst pas, rijden we het vasteland van Italië op. We hadden gedacht mooi relaxed achter het Nederlandse stel aan te rijden naar Mondavio, omdat zij er vaker overnacht hebben, maar ze komen pas ver achter ons van het schip af.

Eenmaal op weg wil de navigatie ons de SS76 opsturen, wat ook de aanrijroute is naar de E55 / A14.
We zien echter al heel snel dat daar een file aan vrachtauto’s staat, die natuurlijk allemaal uit de haven komen. We besluiten rechts aan te houden en dus de kustweg te nemen.
Iets vóór Senigalia zien we dat het Nederlandse stel met de camper achter ons rijdt. Eenmaal in Senigalia staan we ergens te twijfelen welke afslag we moeten nemen als de Nederlanders ons voorbij rijden en ook na twijfel links afslaan. We waren er inmiddels achter dat linksaf waarschijnlijk niet de goede keus zou zijn, maar omdat de Nederlanders vaker overnacht hebben in Mondavio rijden we ze toch maar achterna.
Tot zij en hun al sterk verouderde navigatiesoftware het na een kwartiertje en een aantal nieuwe rotondes ook niet meer weten.

Zij geven de beurt maar weer aan ons over. Of beter gezegd aan onze drie op dit moment actieve navigatieprogramma’s: TomTom, iGo8 en MS Autoroute.
Eigenlijk gaat dat goed. Tot er een wegafsluiting is. We zitten vlakbij Mondavio maar moeten toch zeker een kwartier omrijden. Sommige straatjes en wegen die de navigatie aangeeft kunnen we echt niet in. Dan is Monique met het programma MS Autoroute onze redding. Deze combinatie loodst ons door de geografische wirwar naar plaats van bestemming.
Bijna anderhalf uur na het verlaten van de haven van Ancona komen we op de camperplek in Mondavio aan. Zo in het donker te zien is de officiële camperplaats niet meer dan enkele simpele parkeerplekken ergens achteraf in een dorpje. Maar wij vinden het prima want we hebben honger en dorst, en we zijn moe.
De honger wordt gestild met tortelinni (een opwarmertje) met lekker veel strooikaas, de dorst met een glas wijn, en de moeheid met een warme douche en een goed matras.
Morgenvroeg eerst maar eens een vers Italiaans pane scoren.

Overnachting Mondavio
KM 51350
N43°40'29"  E12°58'1"

mm2greece2011 weergeven op een grotere kaart

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen